Οι αλλαγές πήραν τέλος. Μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας κι εγώ κι ο Θεραπευτής και μετακομίζουμε σε άλλο νοσοκομείο!
Με γραφειάρα γκράντε και δε συμμαζεύεται!
Ζητούμε συγγνώμη για την αναστάτωση και ειδικά για όσους θα μπουν στο λούκι να αλλάξουν το λινκ, αλλά δεν γνωρίζαμε πως μπορούμε να κάνουμε redirect...!
Η νέα μας διεύθυνση είναι writingtherapy.wordpress.com και στην αίθουσα αναμονής σας περιμένουν καφέδες, ρωσίδες και γλυκά!!!
Και αν αναρωτιέστε τι είναι αυτό που με κάνει να ξαναγράψω μετά από ένα μήνα και κάτι ψιλά... Ε, ναι λοιπόν!!! Πάλι εξεταστική έχουμε!!!
Έχω γυρίσει στην Αθήνα, τη βρωμερή μας πόλη, εδώ και μια εβδομάδα, αλλά αρνιόμουν πεισματικά να γράψω στο ξεχασμένο μου blog. Για την ακρίβεια βαριόμουν απελπιστικά! Και για ακόμα πιο πολλή ακρίβεια, βαριέμαι γενικότερα τα πάντα γύρω μου!
Σκέφτομαι όλες αυτές τις ημέρες να γράψω ένα κείμενο σχετικό με την επικαιρότητα (αυτό το ανούσιο στοιχείο που στοιχειώνει τα όνειρα μας...), αλλά νιώθω ότι τα γεγονότα με έχουν υπερβεί! Και δεν το λέω με την φιλολογική έννοια, ότι δλδ αισθάνομαι μικρός απέναντι στα τεκταινόμενα, αλλά ένας μήνας αποχή από τηλεόραση, εφημερίδες και ραδιόφωνο είναι υπεραρκετός για να "σκεπαστείς" από το τσουνάμι των εξελίξεων πριν προλάβεις να πεις "ζήτω"!
Επιπλέον είδα πόσο κυνικός μπορώ να γίνω δοθείσης της ευκαιρίας (ή μάλλον της συγκυρίας...). Καίγεται η Ελλάδα μου έλεγαν κι εγώ σκεφτόμουν ότι καιγεται ο κώλος μου στη δουλειά... Διαπίστωσα ότι 10 ώρες σκληρής (στα αλήθεια σκληρής όμως...) δουλειάς δεν αφήνουν περιθώρια για "στοχασμό", για εκτίμηση καταστάσεων πέρα από το μικρόκοσμό σου! Συνεπώς και για να μην το κουράζω, το ρεζουμέ είναι ένα. Η μέρα έχει 24 ώρες. Αν τις 10 από αυτές δουλέυεις σαν σκύλος και κρατήσεις ενα 6ωρο (τουλάχιστον...) για τον επιούσιο ύπνο, τότε σου μένουν 8 ρημαδο-ώρες στις οποίες αναπόφευκτα το "εγώ" σου γιγαντώνεται! Τίποτα δεν πρέπει να μπει ανάμεσα σε σένα και την προσώπικη σου γαλήνη, τουλάχιστον όχι για πολύ... Ήρθα λοιπόν αντιμέτωπος κατά πρόσωπο με την μεγαλύτερη "απειλή" της ανθρώπινης ύπαρξης... Τη ρουτίνα! Φρίκη...
Ο απολογισμός του καλοκαιριού, συμφωνα και με τη λίστα "στόχων" όπως αναρτήθηκε στο προηγούμενο (αραχνιασμένο...) ποστ, έχει ως εξής :
Τελευταίο post της σαιζόν! Αύριο πρωί την κάνω! Ένας μήνας δουλειά με διακοπές! Ή διακοπές με δουλειά... Εξαρτάται από το πώς σκέφτεται κανείς...
Μετά από δύο αρκετά βαρετούς μήνες που περιελάμβαναν εξεταστική, ανεργία και αφραγκία, 10 μέρες κατ'οίκον εγκλεισμό λόγω χτυπημένου ποδιού καθώς και ένα εντελώς άστοχο πισωγύρισμα σε άνθρωπο εντελώς αναξιόπιστο κι ανώριμο (καλύτερα να μην επεκταθώ γιατί θα μου βγει πολύ καφρίλα και δεν είμαι έτσι ούτε μου αρέσει να με "κάνουν" έτσι...), μετά από όλα αυτά τα ευχάριστα λοιπόν, εξαφανίζομαι από τας Αθήνας και για άπαντες ενδιαφερόμενους (κι ενδιαφερόμενες... το πιάσατε το υπονοούμενο ;-) θα βρίσκομαι στα Σύβοτα Θεσπρωτίας.
Μόλις φτάσω, θα πάω να ρίξω μια βουτιά εδώ...
Κόλπος Γαλλικού
Μέγα Άμμος
Μπέλα Βράκα
Σύβοτα (Πανοραμική Θέα)
Εργασιακό Περιβάλλον!
Νησάκια Συβότων
Συνταρακτικά γεγονότα συμβαίνουν γύρω μας! Καθημερινά τα χτυπήματα της μοίρας είναι όλο και πιο σφοδρά! Ο υδράργυρος ανεβαίνει επικίνδυνα ενώ το οξυγόνο πέφτει ακόμα πιο επικίνδυνα! Οι "μπλε" κατηγορούν τους "πράσινους", οι "κόκκινοι" τους "μπλε" κι ο Κανέλλος έμεινε άστεγος! Η μπριζόλα είναι ένοχη για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, σίγουρα παραπάνω από το αυτοκίνητό σου! Οι πόλεμοι μαίνονται, ο κόσμος πεινάει, το νερό λιγοστεύει και το διοξείδιο του άνθρακα περισσεύει...
Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται άνευ σημασίας τότε αποκλείεται να μείνετε ατάραχοι με τα παρακάτω... Ο Παναθηναϊκός ακόμα να κλείσει σέντερ μπακ και "κινδυνεύει" να παίξει στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό με δίδυμο τους Γκούμα, Σιόντη! Είναι 19 Ιουλίου κι έχω κάνει μόλις ένα μπάνιο ενώ κατάφερα να κατακάψω τους ώμους μου και τη μύτη μου ελλείψει του στρώματος όζοντος! Έβαψα το δωμάτιό μου κι ακόμα να ξεμυρίσει η μπογιά (παρόλο που ήταν πλαστική νερομπογιά...) μετά από 1 εβδομάδα! Με βλέπω να ξυπνάω κάνα πρωί με οργανικές δυσμορφίες τύπου Τσέρνομπιλ...
Σε πείσμα λοιπόν αυτής της κοσμογονίας, το νουνί συνεχίζει να χτενίζεται όπως λέει κι ο συμπαθής και φιλόξενος ελληνικός λαός... Κι εκεί που βρίσκεται στο μεσαίο (και μακρύτερο;;;) πόδι της Χαλκιδικής, μου απέστειλε πρόταση ευφυούς μπλογκοπαίχνιδου...!
Μαζεύω τα κομμάτια μου λοιπόν και συμμετέχω για το καλό όλων μας! Με ευχαριστείτε αργότερα...! Αυτό που πρέπει να κάνω (για όσους δεν έχουν ήδη ενημερωθεί από αλλού) είναι να σχολιάσω πάνω σε κάποιες φράσεις. Πιο συγκεκριμένα :
α) σε φράση γνωστού celebrity που μου πασάρεται από τον άχρηστο που με προσκάλεσε.
β) σε φράση γνωστού celebrity που επιλέγω εγώ.
γ) σε φράση εμπνεύσεως του κρεμανταλά που με προσκάλεσε και
δ) σε φράση εμπνεύσεως δικής μου, την οποία και πασάρω με τη σειρά μου σε 5 άλλους (ταλαίπωρους...) bloggers.
Κατά σειρά λοιπόν έχουμε...
α) Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. - Κάρολος Μαρξ.
Σαφείς υπόνοιες αφήνει η εν λόγω φράση για το ποιόν αυτού που τη διάλεξε... Ίσως οι οπιούχες ουσίες να είναι δημοφιλείς στη βόρεια Ελλάδα ή ίσως τα πόδια της Χαλκιδικής να είναι πανομοιότυπα... Εξ ου και η εμμονή με τη θρησκεία. Δεν ξέρω ειλικρινά τι να πω για αυτή τη φράση! Με αφήνει άφωνο... Η καριέρα μου στο τραγούδι καταστράφηκε δια παντός...
β) ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ. - Γιώργος Γεωργίου.
Επί σειρά ετών βασανιζόμουν σχετικά με το νόημα του παραπάνω τσιτάτου. Διαισθανόμουν μια σχετικότητα με το άνοστο και τσιχλώδες γλυκό ονόματι μαντολάτο, αλλά φευ! Δεν έβρισκα άκρη... Ώσπου μία ιστορική μέρα υπέπεσε στην αντίληψή μου η ερμηνεία της λέξης μάντολα! Σημαίνει μύγδαλο στα ιταλικά!!! Η ύπαρξή μου σημαδεύτηκε με την κατάκτηση αυτής της γνώσης... Παπάρια μύγδαλα! Now, it makes sense!!! Έκτοτε μία σκηνή τριγυρίζει στο μυαλό μου : Ο Γιάννης Βόγλης να κυνηγά την Αγγλιδούλα και να της φωνάζει "Στάσου! Μάντολες...!"
γ) ΤΟ ΟΠΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. - 2Σx2.
Αν δεν καταλάβατε γιατί απορώ αν η βόρεια Ελλάς βρίθει σε ποικιλία και ποσότητα οπιούχων σκευασμάτων, τώρα πρέπει να μπήκατε στο νόημα... Θα αφήσω κατά μέρος όμως κάθε συμπεριφορά που μπορεί να εκλειφθεί ως εμπάθεια (από σκοτεινά συμφέροντα...) και θα προσπαθήσω να σχολιάσω με όση σοβαρότητα μου απομένει...
Φιλοσοφικώς θα μπορούσαμε να εξισώσουμε τις έννοιες όπιο και θρησκεία ως οντότητες εθιστικές και εν δυνάμει ψυχοτρόπες. Σίγουρα, με μια τέτοια παραδοχή, δεν θα αποφύγουμε την μήνην των απανταχού θρησκόληπτων και (γιατί όχι;) των τοξικομανών! Αυτό που δεν μας ανέλυσαν όμως οι δύο μεγάλοι φιλόσοφοι (Μαρξ και 2Σx2...) είναι ο ορισμός της λέξης "λαός". Εάν και εφόσον ο λαός ταυτίζεται με την έννοια κοπάδι και ο άνθρωπος ταυτίζεται με την έννοια πρόβατο, ε τότε ναι αγαπητοί σοφοί! Με βρίσκετε απόλυτα σύμφωνο! Σε κάθε άλλη περίπτωση σας απαντώ : "Αυτά είναι παπάρια μύγδαλα...!"
δ) Η ΜΟΝΗ ΙΔΕΑ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ ΦΑΝΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ ΚΑΜΜΙΑ ΙΔΕΑ ΦΑΝΑΤΙΚΑ. - Void.
Δεν δέχομαι καμμία απολύτως αντίρρηση για την παραπάνω ρήση... Είπαμε, την υποστηρίζω φανατικά!
@2Σx2 : Για οτιδήποτε διάβασες παραπάνω και δε σου άρεσε, ένα μόνο σου λέω... VΑFFΑΝCULΟ!!! Στο technorati θα κάνουν πανηγύρι με την αφεντιά σου...
Προσκαλώ-ταλαιπωρώ τις παρακάτω αιθέριες υπάρξεις της μπλογκόσφαιρας που αδικήθηκαν κατάφωρα από τον female manipulator!
1) Industrial Daisies
2) Gogo
3) diVa
4) Aniaris (χαχα, σου την έφερα!)
5) mtdoggie
Όποια βαριέται θα την αγαπάμε ακόμη!
Τελικά είμαι μαζοχιστής με τη βούλα! Ανέκαθεν ήμουν παρορμητικός και επιπόλαιος και μάλιστα εν γνώσει μου! Δηλαδή βλέπω μπροστά μου την καταστροφή, ξέρω ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα κάνω κι όμως τα κάνω με συνοπτικές διαδικασίες! Χωρίς δεύτερη σκέψη... Εκτυλίσσονται στο μυαλό μου στιχομυθίες του τύπου:
"Μήπως θα μπλεχτεί πολύ η ζωή σου αν πάρεις αυτήν την απόφαση;"
"Μα ναι, αυτό εννοείται!"
"Ε, τότε μήπως πρέπει να αποφύγεις αυτήν την παρόρμηση που σε κυριεύει;"
"Μπορώ...;"
"Και βέβαια μπορείς, αφού είσαι σε θέση να ξεχωρίσεις τις περίπλοκες καταστάσεις, τότε μπορείς και να τις αποφύγεις..."
"Μα γιατί; Επειδή πρέπει;"
"Επειδή θα είσαι πιο καλά σε βάθος χρόνου αν τις αποφύγεις."
"Να πάει στο διάολο το βάθος χρόνου... Εγώ θέλω να ζήσω!"
"Ναι, αλλά μπορεί να πονέσεις..."
"Δεν ανησυχώ. Υπάρχουν άλλοι που είναι πιο ικανοί από μένα στο να κρατούν τις ισορροπίες..."
"Ε, άντε λοιπόν να φας τα μούτρα σου!"
"Ε, άντε λοιπόν... Πάω! Ας μπλέξουμε την κατάσταση λίγο ακόμα..."
Και κάπως έτσι η ζωή μου συνεχίζεται... Τέλειωσα με την εξεταστική, το χτυπημένο μου ποδάρι σχεδόν ανάρρωσε και η πλάτη μου θυμίζει καπνιστό σολωμό μετά την πρώτη φετινή επίσκεψή μου στις "δανδελένιες" ελληνικές παραλίες... Δέκα μέρες περίπου απομένουν μέχρι να φύγω απ'την Αθήνα για ένα μήνα. Σε μέρος "εξωτικό" για εργασία και χαρά! Δεν είναι όσο γαμάτο ακούγεται, αλλά ούτε και τόσο χάλια όσο αρέσκομαι να το παρουσιάζω! Καλά είναι, δεν έχω παράπονο...
Δεν ξέρω γιατί γράφω σήμερα. Ένας από τους λόγους είναι το αίσθημα "υποχρέωσης" που ακόμα δεν μου έχει φύγει από τότε που άρχισα το blogging. Ότι δηλαδή έχω καιρό να γράψω κι αφού δεν κάνω τίποτα κι έχω χρόνο γιατί να μην γράψω κάτι και γιατί να έχω blog άμα είναι να μη γράφω τίποτα και λοιπές σαχλαμάρες. Άλλος ένας λόγος είναι ότι βαρέθηκα να βλέπω φάτσα φόρα στην αρχική μου σελίδα το "σίκουελ" (βλ. προηγούμενο post). Κι ο τρίτος λόγος είναι ότι βαριέμαι περιμένοντας να χτυπήσει το τηλέφωνό μου, ώστε να μου δοθεί η ευκαιρία να πάω να μπλέξω κι άλλο λίγο τη ζωή μου... Δηλαδή να ζήσω!
Αλήθεια, εσείς πώς λειτουργείτε στη ζωή σας; Με ποιο τρόπο διαχειρίζεστε τα μικρά-μεγάλα που σας βασανίζουν καθημερινά; Παίρνετε στα σοβαρά τους έρωτές σας ή για σας είναι just another part of the game? Είστε αυτοί που "μπλέκουν τις καταστάσεις" ή αυτοί που "κρατούν τις ισορροπίες"...;
{Προτείνω για άκουσμα τον δίσκο "Within the Realm of a Dying Sun" των Dead Can Dance. Υπό αυτό το άκουσμα γράφτηκε και το παρόν post...}
